ฤาจะหมดวาสนาต่อกันจริงๆ..

วันนี้มีโอกาสได้อ่าน forward mail หนึ่งยาวทีเดียวแต่โดนใจสุดๆมันทำให้เชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆได้ดีมากขึ้น มีคนเคยบอกว่าในช่วงชีวิตหนึ่ง “การที่คนเราจะได้พบได้เจอใครสักคน ได้ผูกพันกับใครสักคน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ถ้าหากมีวาสนาต่อกันก็มักจะได้มาทำความรู้จักและพบเจอกันในที่สุด ไม่จำเป็นต้องเรียกร้อง เมื่อถึงเวลานั้นมันจะมาของมันเอง และเมื่อเวลาของมันหมดสิ้นลง ทุกคนก็จำเป็นต้องจากกันไป ไม่มีอะไรหยุดยั้งมันได้ ” สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจจากข้อความข้างต้นคือ ทุกอย่างมีช่วงเวลาเป็นตัวกำหนดจริงๆ ไม่มีอะไรจีรังยั้งยืนเอาเสียเลย ข้อความข้างต้นถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายๆก็คือ มีพบ ก็ต้องมีพรากจากกันเป็นธรรมดา ซือเจ๊อยากให้ทุกคนลองอ่านข้อความใน email นี้ดูสักหน่อย ตอนแรกที่เห็น ด้วยความที่มันยาวก็เกือบจะลบทิ้งไปเหมือนกันคิดว่าคงไร้สาระกระมัง แต่พอได้อ่านแล้วอืมม! น่าคิดแฮะ ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเชื่อถือได้หรือเปล่านะ แต่มีหลายๆเรื่องที่ได้เคยรับฟังมา พอนำมาเชื่อมโยงกันแล้วก็ทำให้เห็นภาพอะไรได้หลายๆอย่างเลย ลองอ่านดูก่อนนะ จบแล้วเรามาคุยกันต่อถ้าไม่ขี้เกียจอ่านกันไปก่อนอาจค้นพบอะไรบางอย่างในข้อความนี้ก็ได้นะ… 
” มีชายหญิงคู่หนึ่งรักกันมาก คบกันมา 3 ปี ทั้ง 2 ตกลงจะแต่งงานกัน เมื่อกำหนดวันเรียบร้อย ฝ่ายชายเองก็รอคอยวันที่จะแต่งงาน ต่อมาไม่นานฝ่ายชายรู้ข่าวว่า คู่รักของตนแต่งงานกับคนอื่นอย่างกะทันหัน โดยฝ่ายหญิงเองก็เต็มใจ ไม่ได้ถูกบังคับแต่อย่างใด เมื่อได้ทราบข่าว เขาทั้งงงและเสียใจมาก ร้องไห้ไม่กินไม่นอน ไม่นานก็ป่วยหนักเพราะตรอมใจ เวลาผ่านไป ฝ่ายชายป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆไปหาหมอเท่าไหร่ก็ไม่ดีขึ้น ขณะที่นอนซมอยู่ที่บ้านนั้น   มีหลวงตาแก่ๆผ่านมา เมื่อมาถึงหลวงตาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน แล้วมองเข้าไปในบ้านจึงเคาะประตู เด็กรับใช้ออกมาเปิดประตูพบว่าเป็นพระจึงบอกว่าไม่ทำบุญนิมนต์ข้างหน้า [...]

Read Full Post »

อดฟัง”ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร”เลย!!

สวัสดีวันหยุด วันนี้เป็นวันหยุดอาสาฬหบูชา หลายๆคนคงตื่นแต่เช้ามาทำบุญตักบาตรแล้วก็เดินสายทำบุญกันซะอิ่มบุญกันเลย ส่วนซือเจ๊ก็หยุดเหมือนกันแต่ไม่ได้ไปทำบุญที่ไหนเลยแถมตื่นสายอีกต่างหากแฮ่ะๆ แต่วันนี้มีโอกาสได้ฟังท่าน ว.วชิรเมธี เทศน์ ผ่านรายการไทยมุงเมื่อตอนเย็นวันนี้ ฟังแล้วรู้สึกดี ท่านพูดซะเห็นภาพแฮ่ะๆ ส่วนช่วงเช้าก็ตามดูรายการทีวีรายการโปรดย้อนหลังโดยเฉพาะรายการที่นำเสนอเกี่ยวกับการค้นหาสัจจะธรรมของชีวิตของคนธรรมดาที่ไม่ใช่พระจนรู้และเข้าใจธรรมะและค้นหาความสุขที่แท้จริงของชีวิตได้ด้วยตัวเองในที่สุด ตัวอย่างรายการล่าสุดที่ซือเจ๊ดูวันนี้ก็คือรายการตาสว่าง ทางช่อง 9 (เสียดายเล่นดึกและเวลาน้อยไปหน่อย) แต่เรื่องราวที่รายการนี้นำเสนอหลายๆเรื่องก็น่าสนใจมากทีเดียววันนี้ซือเจ๊ดูไปสองเรื่องคือ
1 . อ.ประมวล เพ็งจันทร์ กับการเดินทางครั้งสำคัญ เพื่อค้นหาความสุขที่แท้จริงของชีวิต
(ฟังแล้วอยากซื้อหนังสือเดินสู่อิสระภาพของอาจารย์มาอ่านเลย) สนใจฟังคลิกที่นี่
2. เรื่องท่าน ว.วชิรเมธี พูดเรื่องกฎแห่งกรรม
(ฟังแล้วกระจ่างแอบสงสัยมานานแล้วว่ามีจริงเหรอ?) สนใจฟังคลิกที่นี่
ใครสนใจก็ลองกดเข้าไปฟังดูได้นะคะ อยากเล่าให้ฟังแต่เกรงจะยาวเดี๋ยวจะขี้เกียจอ่านกันไปก่อน(เกริ่นให้อยากแล้วจากไป) เรื่องแรกไปดูความพยายามในการตามหาความสุขที่แท้จริงๆของมนุษย์ พยายามมากๆสุดท้ายก็ได้ค้นพบกับความสุขนั้นจริง ส่วนเรื่องที่สองพูดเรื่องกฏแห่งกรรมที่หลายๆคนครางแคลงสงสัยว่ามันมีจริงเหรอ ทำไมคนทำดีไม่ได้ดี ที่คนทำชั่วดีวันดีคืน ทำให้คนทำดีหลายๆคนเริ่มทดท้อกับการทำดี ซึ่งอันนี้บางที่ซือเจ๊ก็เคยรู้สึกเหมือนกัน พอได้ฟังแล้วก็ถึงบางอ้อเลยคะ ฟังดูน่าสนใจแล้วใช่ไหม? ลองสละเวลาไปฟังดูนะคะ 
คราวนี้ก็มาเข้าเรื่องวันอาสาฬหบูชากันต่อ ถ้าใครตามอ่านประวัติความเป็นมาของวันนี้คงจะทราบถึงความสำคัญของวันนี้และทราบกันดีแล้วว่า หนึ่งในกิจกรรมที่มักจะจัดขึ้นในวันนี้คือ ฟังพระธรรมเทศนา (ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร)และแน่นอนว่าที่เวฬุวัน ขอนแก่นเค้าก็เทศเรื่องนี้เหมือนกัน น่าเสียดายที่ซือเจ๊ไม่ได้กลับต่างจังหวัด เพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน อดฟังเลยเสียดายจริงๆ ซือเจ๊รู้สึกอยากฟังมาก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตมานี่ ก็ไม่แน่ใจว่าเคยฟังหรือยังหรือว่าเคยแล้วตอนเด็กๆแต่จำไม่ได้ แต่คิดว่ายังไม่เคย (นี่ชาวพุทธแท้ๆนะอายจัง) เมื่อเกิดความสงสัยก็ค้นซิคะคราวนี้ ซือเจ๊ไปเปิดหนังสือสวดมนต์ เพื่อตามหาบทสวดนี้ [...]

Read Full Post »

ถ้าไม่ขอโทษจะผิดไหม?

ลืมกันไปแล้วหรือยัง? หลังจากห่างหายไปนานอีกแล้ว นานๆจะโผล่มาที คนอะไรยุ่งนรกแตกจริงๆจะว่าง up blog ทีก็เกือบเดือนละครั้งแม่เจ้าแฟนคลับเจ๊หายหมดแหง๋มๆเลย วันนี้อารมณ์ดีแล้วหลังจากหมดอาลัยตายอยากไปสองอาทิตย์ กับผลสอบที่ไม่พึงใจ ยังกะคนอกหักรักคุด ไม่เป็นอันกินอันนอน ประกอบกับโดนฝนบ่อย วันไหนพกร่มไปมันไม่ตก วันไหนชะล่าใจไม่พกไปมันดันตก (อารมณ์ไหนเนี๊ยะ?เอาใจยากเจงๆ) จะตกที่ก็ตกอีตอนคนจะออกไปกินข้าวเที่ยงกับตอนคนจะกลับบ้านนี้แหล่ะ ช่วงนาทีทองของมันหล่ะ (บริหารเวลาดีจริงๆแถมตรงต่อเวลาทุกครั้งซะด้วย วิวัฒนาการใหม่ของฝนไทย) พล่ามไปเสียนานชักนอกเรืองไปไกลแล้วกลับมาที่เรื่องที่จะเล่าให้ฟังกันดีกว่า วันนี้ตอนเลิกงานซือเจ๊นั่งรถไฟฟ้า BTS กลับตามปกติทุกวันดีหน่อยวันนี้ฝนไม่ตกแต่ดันไม่ได้นั่งเพราะคนเยอะมากๆ เจ๊ก็ยืนจับห่วงสีแดงกันล้มไว้ ทันใดนั้นสตรีนางหนึ่ง (ตัวกะจิ๊ดริ๊ด) หน้าตาน่ารัก ตาโตยิ้มสวย ก็เดินมายืนข้างหน้าเจ๊หลังจากได้ที่หล่อนก็หันหลังให้ซือเจ๊ สักพักถึงสถานีหนึ่งรถมันก็จอด หล่อนก็พยายามถอยหลังมาเพื่อให้คนข้างนอกเข้ามาได้อีก แต่ถอยแรงและเร็วมากๆ จนไม่ทันระวังเบื้องบน (ข้อศอกของนางฟ้าตัวหย่ายๆซือเจ๊เอง) ทันใดนั้นศรีษะของหล่อนก็ชนเข้าอย่างจังที่ข้อศอกของซือเจ๊ ถึงกับหัวโยกหัวคอน ยังกะร๊อคแอนโรว์สาวยังไงยังงั้นเลย เจ๊ก็ตกใจเพราะรู้สึกชาที่ข้อศอก(ชนแรงมาก) และกำลังจะขอโทษหล่อนทันใดนั้นก็เห็นหล่อนหันมาเกาหัวแหง๋กๆแล้วก็ส่งยิ้มให้แบบเขินๆประมาณว่า “ตูผิดเองแฮ่ๆ” ผิดที่เกิดมาเตี้ยแล้วก็รีบหันกลับ (น่านซิ..เจ๊ว่าศอกมันก็อยู่ของมันดีๆนะ) ซือเจ๊ก็เลยส่งยิ้มให้ประมาณว่ารู้สึกผิดเช่นกันที่เกิดมาสูง (สวยด้วยนะย้ำ) อยากจะขอโทษก็อยากแต่เค้ารีบหันหน้าไปซะก่อน ยังรู้สึกผิดไม่หายที่ไม่ได้กล่าวคำขอโทษเขาไป ดันลืมเก็บศอกปล่อยให้คนอื่นถอยหลังมาชนซะงั้นดีนะไม่เสียหายมากไม่งั้นงานนี้มีเครมประกัน (ไว้วันหลังมาชนใหม่นะจะได้ขอโทษ ขอท่าเดิมช้าๆชัดๆด้วยนะชอบตอนโยกหัวได้อารมณ์มากๆ   )
ไหนๆก็พูดถึงเรื่องรถไฟฟ้าแล้วช่วงนี้กำลังมี mv ฮิตเปิดให้ดูกัน ตอนแรกซือเจ๊ไม่รู้จักว่าเป็นเพลงอะไร แต่เห็นมิวสิคแปลกและน่าสนใจดี ก็เลยตั้งใจดูและพึ่งได้ฟังจบนี่แหล่ะ [...]

Read Full Post »