เออจริง!!..หรือใครจะเถียง?

เก็บตกจากการกลับบ้านเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว อย่างที่เคยเขียนเล่าไปแล้วว่า เวลากลับบ้านทีไรอาหารจานโปรดที่ซือเจ๊ต้องกินคือ “กระดูกหมูทอดกระเทียมพริกไทย” ฝือมือแม่ที่ทอดแบบกรอบนอกนุ่มใน รสชาดกลมกล่อมกำลังดี 

ขณะที่นั่งกินข้าวกันอยู่ หนึ่งในสมาชิกบนโต๊ะอาหาร คือเจ้า “แทคเตอร์” หลานชายสุดป่วนของซือเจ๊เอง ซึ่งกำลังอยู่ในวัยกำลังซน วัยสอดรู้สอดเห็น เอ้ยไม่ใช่ๆ วัยอยากรู้อยากเห็น และชั่งซักเป็นพิเศษ ทำเอาทุกคนถึงกับเซ็งกับการช่างชักของมันอยู่บ่อยๆ  เพราะไม่รู้จะตอบมันยังไงดี เนื่องจากสงสัยไม่หยุด ถามซะจนคนตอบหมดปัญญาจะตอบมันเลยหล่ะ

ที่บ้านซือเจ๊จะเลี้ยงหมาไว้หลายตัวมาก มีทั้งหมาไทยและหมาเทศ (ตัวเหม็นสุดๆ) หมาเทศนี่ขี้โรคมาก ต้องเตรียมอาหารสำหรับเขาโดยเฉพาะ ส่วนหมาไทยกินได้ทุกอย่าง (ทั้งแบบอนุญาตให้กินและไม่อนุญาตแต่มันไปหามากินเอง เลี้ยงง่ายเน้อ.) แถมทนทายาดสุดๆ ตายยากสุดๆ แก่จนไม่มีฟันจะแทะกระดูกแล้วก็มีแฮ่ะๆ หลังจากกินข้าวไปสักพัก พ่อก็กินอิ่มและขอตัวไปทำงานต่อ เดินไปได้ไม่นานก็เดินกลับมา 

ต่อไปนี้คือบทสนทนาระหว่างคุณหลานกับคุณตา :

คุณตา : อย่าเอากระดูกให้จิมมี่ (หมาเทศตัวโปรดของพ่อ) กินนะมันกินไม่ได้เดี๋ยวเป็นโรคลำไส้ตายเหมือนเจ้าบรู๊ค (หมาเทศจอมเจ้าเหล่ห์แสนซนของพ่อ) นอกนั้นให้กินได้หมดเลย..

แทคเตอร์ : คุณตาเจ้า บรู๊ค มันไปไหน?

คุณตา : เจ้าบรู๊คมันตายแล้ว

แทคเตอร์ : มันตายไปไหน?

คุณตา : ตายแล้วก็ไปเป็นผีไง  (พ่อพูดไปเดินไปเตรียมเผ่นหนีเจ้าแทคเตอร์เพราะคิดว่ามันต้องถามอีกแน่ๆ)

แทคเตอร์ : มันเป็นผีอะไร คุณตามันมันเป็นผีอะไร

คุณตา : โอ๊ย …มันจะซักไปถึงไหนเนียะ พร้อมกับตอบให้เสร็จๆไปว่า ตายแล้วก็เป็น ” ผีหมา” ไง

 

เท่านั้นแหล่ะ ซือเจ๊และพี่สาว ซึ่งนั่งฟังอยู่นาน ถึงกับฮากร๊ากขึ้นมาทันที ด้วยความขำ พร้อมกับพูดขึ้นว่า เออจริงของพ่อ หมาตายแล้วก็เป็นผีหมาจริงๆด้วยหว่ะ อันนี้เถียงไม่ได้แล้วเพราะมันคือความจริง ฮ่าๆ