ได้ยินมาก็นานสำหรับประโยคกินใจประโยคนี้ :
แม้ไม่อาจเทียบหนึ่งในล้าน ลูกขอตั้งปณิธานสานสิ่งที่พ่อสร้างไว้
จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหนไม่ทำให้พ่อผิดหวัง
แต่ไม่เคยได้ฟังแบบเต็มเพลงสักที วันนี้ดูรายการตลาดสดสนามเป้า เห็นคุณลุงคนหนึ่ง ทำดีเพื่อพ่อ แล้วได้มีโอกาสเข้าเฝ้าด้วย ดูเค้าตื้นตันและภาพภูมิใจมาก แล้วรายการก็เปิดเพลงนี้บิัวอารมณ์อีก ใครได้ฟังก็อดเคลิ้มและอินไปกับเนื้อเพลงนี้ไม่ได้แน่ๆ ซือเจ๊ละคนหนึ่ง วันนี้เลยใช้เนื้อเพลงประโยคนี้ไปลองค้นหาดูว่า ตกลงมันชื่อเพลงอะไรและแล้วก็ได้มา ลองไปฟังดูนะ ฟังแล้วรู้สึกดี 
เพลง เดินตามพ่อ
ช/ญ : แม้ไม่อาจเทียบหนึ่งในล้าน ลูกขอตั้งปณิธาน(ญ: ตั้งปณิธาน)สานสิ่งที่พ่อสร้างไว้
จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหน ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง…
ญ. : กี่ล้านหยาดเหงื่อที่พ่อหลังเพื่อคนไทย กี่แสนนาทีล่วงไปที่พ่อเหนื่อยยากตรากตรำ
ช. : ฝ่าลมฝนพ่อทนสู้ทำ อาบเหงื่อต่างน้ำ นำทางเพื่อลูกเรื่อยมา
ญ. : พ่อเป็นมากกว่าพ่อคนไหน พ่อเป็นหนึ่งในใจตลอดเวลา
ช. : เป็นภาพจำ งดงามอยู่ในสายตา เป็นแรงศรัทธาแรงกล้าอยู่ในหัวใจ
ญ. : แม้ไม่อาจเทียบหนึ่งในล้าน ลูกขอตั้งปณิธานสานสิ่งที่พ่อสร้างไว้
ช. : จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหน ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง…
ญ. : พ่อเป็นมากกว่าพ่อคนไหน พ่อเป็นหนึ่งในใจตลอดเวลา
ช. : เป็นภาพจำ งดงามอยู่ในสายตา
ช/ญ : เป็นแรงศรัทธาแรงกล้าอยู่ในหัวใจ
ญ. : แม้ไม่อาจเทียบหนึ่งในล้าน ลูกขอตั้งปณิธาน(ช: ตั้งปณิธาน)สานสิ่งที่พ่อสร้างไว้(ช: สิ่งที่พ่อสร้างไว้)
ช. : จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหน ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง
ช/ญ : แม้ไม่อาจเทียบหนึ่งในล้าน ลูกขอตั้งปณิธาน(ช: ตั้งปณิธาน)สานสิ่งที่พ่อสร้างไว้(ช: สิ่งที่พ่อสร้างไว้)
ช/ญ : จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหน ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง
ช. : จะขอเดินตามรอยเท้าพ่อไป เหนื่อยยากเพียงไหน ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง
เราทุกคนรักพ่อเสมอ
ทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พ่อได้ทำเพื่อเราทุกคนทั้งหมดแล้วก็ตื้นตัน
There is nothing compare what the King’ve done for Thai.
There is nothing compare what father’ve given to us.
“Last dance with my father”
@donal03,lek
ฟังแล้วอินกันไหม เจ๊ทำไมอินจัง ฮ๋าๆ วันนี้ก็ทำความดีมาหล่ะ
แบบว่าเดินลงมาจากรถไฟฟ้าแล้ว ดันเก็บเงินได้ 20 บาทมันม้วนๆอยู่เหมือนเศษกระดาษ ถ้าไม่สังเกตแทบมองไม่ออกว่านั่นคือเงิน ซือเจ๊ก็เลยก้มเก็บมา ก็มองหาขอทานแต่ไม่เจอ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ เดินผ่าน วนิพก หญิงชราตาบอดคนหนึ่ง ก็เลยเดินย้อนกลับไปเอาเงิน 20 บาทนี้ให้ขอทานไป ทุ่มทุนสร้างมากๆแต่ก็ดีเพราะไม่กล้าเก็บเงินหล่นเท่าไหร่ เขาว่ากันว่า ถ้าได้มากจะเสียมากกว่านั้นอีก ก็เลยไม่กล้าเอามาใช้เพราะมันไม่ใช่ของของเรา แต่ถ้าเป็นแบงค์พัน คิดว่าเจ๊จะให้ขอทานไหม?
อิอิ คำตอบคือ คงไม่ให้ขอทาน แต่จะเอาไปทำบุญโดยซื้อเป็นของที่จำเป็น เพื่อถวายเป็นสังฆทานให้วัดแทนดีกว่าเน้อ
ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้ทุนจากพ่อไปเรียนหนังสือ ผมตั้งใจจะศึกษาเล่าเรียนและทำงานปฏิบัติราชการให้สมกับที่ผมได้ทุนจากพ่อ … ปัจจุบันผมก็ไม่เคยคิดไปประกอบอาชีพอื่น … ผมระลึกเสมอว่าจะทำดีเพื่อพ่อไปตลอดเกษียณอายุราชการ นึกดูว่ากระผมจะรักพ่อแค่ไหน …ทุนที่ผมได้ตอนนั้นคือ “ทุนภูมิพล”
@anontanan ได้ยินแบบนี้แล้วรู้สึกสบายใจ เพราะเมื่อวานได้ฟังข่าวเกี่ยวกับนักเรียนทุนแพทย์ ที่พอเรียนจบแล้ว ต่างยินดีใช้เงินทดแทน เพื่อหวังเลี่ยงการทำงานชดใช้ทุนที่ต้องออกไปทำงานตามชนบท ทำให้แพทย์ในชนบทขาดแคลนและทำงานหนักมากขึ้น แถมค่าแรงน้อยกว่าอีกตะหาก เห็นสภาพคนป่วยที่มานั่งรอเข้าคิวตรวจรักษาแล้วอนาถใจจริงๆ
แอบสงสารแพทย์ที่เขามีเงินชดใช้ แต่ยังเลือกที่จะออกใช้ทุนหรือทำงานในชนบทอยู่ ทั้งๆที่มีทางเลือกแต่ไม่เลือก ทำให้แพทย์ผู้เสียสละกลุ่มนี่ต้องทำงานหนักเกินกว่ามาตรฐานแพทย์ทั่วไป น่าเห็นใจและน่ายกย่องในความเมตตาและเสียสละของพวกเขา…
ในความคิดผมนะเราคาดหวังกับ แพทย์นะ เคยดูหนังสารคดี เกี่ยวกับแพทย์นะน่าสงสารมากกับงานที่ต้องทำและได้เงินน้อย ถ้ามองในมุมคนธรรมดาทางเลือกที่เค้าจะทำได้เค้าก็คงต้องทำ แต่ถ้าจะแก้ผมว่าเราต้องแก้ที่ระบบการแพทย์ ของประเทศ
ส่วนหมอที่อยู่ในชนบทผมว่าเราควรยกย่องจริงๆ
@pkgis2007 คะพอจะเข้าใจแพทย์อยู่เหมือนกัน น่าเห็นใจเค้า ถ้าเป็นเราก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเลือกทางไหนเหมือนกัน บางทีก็แอบสงสัยว่าแพทย์เค้ามีเวลาพักผ่อนกันบ้างหรือเปล่า ดูเค้างานหนัก น่าเห็นใจ แต่ตอนที่ดูภาพข่าว เห็นชาวบ้านเป็นร้อยๆมานั่งรอหมอ มันดูน่าสงสารหนักกว่าอีกเพราะพวกเค้าไม่มีทางเลือกและเลี่ยงการเจ็บป่วยไม่ได้เช่นกัน บางทีอาจจะต้องเลือกระหว่างความสุขส่วนตัว กับการทำเพื่อคนอื่น พูดลำบากเฮ้อ..!!